Ο Μιχαήλ Δ. Στασινόπουλος γεννήθηκε το 1903 στη Μεσσήνη και μεγάλωσε στη Καλαμάτα. Αποφοίτησε από το α' Γυμνάσιο Αθηνών και εισήλθε στο Συμβούλιο της Επικρατείας πρώτος στις εξετάσεις του 1929. Υφηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1937), Καθηγητής της τότε Παντείου Ανωτάτης Σχολής, έγινε Πρύτανης αυτής (1951-1958). Διετέλεσε υπηρεσιακός υπουργός Προεδρίας και Εργασίας (1952) και υπηρεσιακός υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως (1958). Πρόεδρος του ΣτΕ από το 1966 εώς το 1969 οπότε απεμακρύνθη βιαίως από τη θέση του από το δικτατορικό καθεστώς λόγω της γνωστής, ιστορικής απόφασης που δικαίωσε τους δικαστές που απελύθησαν ενώ παραβιάσθηκε το θεμελιώδες δικαίωμά των της ακροάσεως. Για την πράξη του αυτή έχει προταθεί ως υποψήφιος για Nobel Ειρήνης από τον René Cassin. Έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1968) και Πρόεδρος αυτής (1978). Εξελέγη βουλευτής επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας το 1974 και εξελέγη κατά πλειοψηφία από τη Βουλή των Ελλήνων ως πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ίδρυσε το 1976 το Ίδρυμα Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινόπουλου, την Επιτροπή Ενημερώσεως για τα Εθνικά Θέματα, ιδρυτής και του νομικού περιοδικού Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου. Συμμετείχε στη σύνθεση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (1976 και 1978) ως ad hoc δικαστής στην υπόθεση της υφαλοκρηπίδος του Αιγαίου.

Ποιητής και δοκιμιογράφος, τα παιδικά ποιήματα Αρμονία διαβάζονται από γενιές παιδιών στα αναγνωστικά των δημοτικών σχολείων, στα δοκίμιά του περιγράφεται αριστοτεχνικά η ανθρώπινη συμπεριφορά. Από τα νομικά του συγγράμματα το Δίκαιο των Διοικητικών Πράξεων είναι έργο κλασικό. Έχει μεταφραστεί στα γαλλικά με τα τίτλο Traité des Actes Administratifs και έχει αναγνωριστεί ως βασικό στοιχείο της γαλλικής βιβλιογραφίας του διοικητικού δικαίου.


© ΙΔΡΥΜΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ Μ. ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ 2005 All Rights Reserved